Kendi Gücünü Keşfetme Sanatı: Mermer Yontucusunun Yolculuğu – Prof. Dr. Abdurrahman Tanrıöğen yazdı.
İnsan, varoluşundan bu yana sürekli bir arayış içindedir. Bu arayışın temelinde ise genellikle kendi değerini anlama ve ait olduğu yeri bulma arzusu yatar. Çağdaş yaşamın karmaşası içinde, elimizdekiyle yetinmek yerine, sürekli olarak başkalarının konumlarına, güçlerine veya sahip olduklarına öykünme eğilimi gösteriyoruz. Kendi potansiyelimizi görmezden gelip, dışarıdan gelen parıltılara kapılıyoruz. Oysa yaşamın en büyük derslerinden biri, gerçek gücün ve huzurun, dışarıda aranan unvanlarda değil, bizzat kendi içimizde, kendi varoluşumuzda saklı olduğunu anlamaktır.
Eski zamanlardan günümüze ulaşan bir öykü, bu evrensel gerçeği en yalın ve çarpıcı biçimde gözler önüne seriyor:
Eski zamanlarda uzak bir ülkede geçimini dağdan yonttuğu mermerleri işleyerek sağlayan bir mermer yontucusu yaşarmış. Yontucu, kızgın güneşin altında mermer yontmaktan bıkkın bir halde söylenir dururmuş:
“Bıktım bu hayattan… Devamlı mermer yontmaktan, ölesiye çalışmaktan bıktım… Dağ büyük, bense küçüğüm. Ah tanrım! Ne kadar da güçsüzüm… Üstelik bir de bu güneş, hep bu yakıcı güneş… Ah! Onun yerinde olmayı ne kadar çok isterdim, orada yükseklerde her şeye hâkim olur, ışığımla dünyayı aydınlatırdım.”
Günlerden bir gün yine böyle söylenirken bir mucize gerçekleşmiş ve mermer yontucusunun dileği kabul olmuş. Yontucu o an güneşe dönüşmüş ve gökyüzünde parlamaya başlamış. Dileği kabul edildiği için çok mutluymuş; fakat tam ışınlarını etrafa yaymaya hazırlandığı sırada ışınlarının bulutlar tarafından engellendiğini fark etmiş. Öfkeyle söylenmiş:
“Basit bulutlar benim ışınlarımı kesecek kadar kuvvetli olduklarına göre benim güneş olmam neye yarar! Mademki bulutlar güneşten daha kudretli bulut olmayı tercih ederim.”
O zaman hemen bulut olmuş. Dünyanın üzerinde dolaşmaya başlamış, oradan oraya koşuşuyor, yağmur yağdırıyormuş. O böyle mutlu bir şekilde uçuşuyorken birden bir rüzgâr çıkmış ve bulutları dağıtmış.
Öfke ve üzüntüyle yine söylenmiş:
“Bir rüzgâr beni bu kadar çabuk dağıtabildiğine göre, demek ki en kuvvetlisi o… öyleyse ben rüzgâr olmak istiyorum.”
Yontucu sözünü bitirir bitirmez bu sefer de rüzgâr olmuş. Dünyanın üzerinde esip durmuş, fırtınalar estirmiş, kasırgalar meydana getirmiş. Fakat birdenbire önünde kocaman bir dağ belirmiş. Rüzgâr dağı geçememiş, oracıkta kalakalmış. Hayal kırıklığı içinde yine söylenmeye başlamış:
“Basit bir dağ beni durdurmaya yettiğine göre benim rüzgâr olmam neye yarar. En iyisi ben dağ olayım.”
Sonunda bu dileği de gerçekleşmiş ve yontucu ulu bir dağ olmuş. O anda bir şeyin kendisine durmaksızın vurduğunu, kendinden parçalar koparıp aldığını görmüş. Gördüğü şey küçük bir mermer yontucusuymuş.
Mermer yontucusunun bu döngüsel yolculuğu, bize yaşamın en temel ve en gözden kaçan derslerini sunar. Yontucu, gücü ve kudreti sürekli olarak dışarıda, kendinden daha büyük ve daha görkemli gördüğü varlıklarda aramıştır. Güneş olmak istemiş, bulutun onu engellediğini görünce bulutun daha güçlü olduğuna inanmıştır. Bulut olmuş, rüzgarın onu dağıttığını görünce rüzgarın peşine düşmüştür. Rüzgar olmuş, dağın onu durdurduğunu görünce dağ olmayı arzulamıştır. Her seferinde, ulaştığı yeni konumun bir üstünlük değil, sadece bir başka sınırlılık olduğunu görmüştür.
Bu öyküden çıkarabileceğimiz en önemli dersler şunlardır:
- Kendi değerini keşfetmek: Yontucu, döngünün sonunda, kendinden parçalar koparanın yine bir yontucu olduğunu gördüğünde, aradığı gücün ve etkinin aslında en başta sahip olduğu kendi mesleğinde ve varoluşunda saklı olduğunu fark etmiştir. Herkesin hayran olduğu dağ bile, onun elindeki aletler karşısında çaresiz kalmıştır. Bu, bize kendi yeteneklerimizin, mesleğimizin ve bulunduğumuz konumun ne kadar değerli ve güçlü olabileceğini gösterir.
- Kıyaslamanın sonu yoktur: Öykü, sürekli bir kıyaslama tuzağına düşmenin anlamsızlığını vurgular. Her zaman sizden daha güçlü, daha büyük veya daha etkili görünen bir şey olacaktır. Mutluluk, başkalarının gücüne öykünmekle değil, kendi gücümüzü ve etki alanımızı kabul etmekle başlar.
- Gerçek güç dönüştürme yeteneğidir: Yontucunun asıl gücü, bir şeyi olduğu gibi kabul etmek yerine, onu dönüştürme yeteneğidir. O, doğanın devasa güçlerine öykünürken, aslında o güçlerin bile üzerinde bir etkiye sahip olduğunu unutmuştur: Dağdan sanat eseri yaratma gücü. Gerçek kudret, sadece büyük olmakta değil, yaratmakta ve dönüştürmekte yatar.
Sonuç olarak, mermer yontucusunun öyküsü, bize kendi hayatımızın kahramanı olmamız gerektiğini fısıldar. Başkalarının güneşi, bulutu, rüzgarı veya dağı olmak yerine, kendi küçük dünyamızda bile büyük etkiler yaratabilen kendi yontucumuz olmalıyız. Çünkü en büyük güç, dışarıdaki devasa unsurları kontrol etmekte değil, elimizdeki çekiç ve keskiyle kendi kaderimizi ve çevremizi şekillendirme yeteneğimizde gizlidir. Huzur, ancak olduğumuz kişiyi ve yaptığımız işi takdir ettiğimizde bulunur.
Prof. Dr. Abdurrahman Tanrıöğen
