Gecem bembeyaz.
Beyaz güvercin gibi.
Onların gecesi simsiyah.
Katran karası gibi.
Yatağım sıcacık ve yumuşak.
Evimin çatısı sağlam.
Pençeremden baktığımda gördüklerim güven verici.
Ağaçlar rüzgârla ahenk içinde dans ediyor.
Gökyüzü ışıl ışıl.
Çocuklarım derin uykudaki sessizliğini duyuyorum.
Nefes alıp verebilmelerin huzuru kaplıyor içimi.
Gecem çok sessiz. Sessizliğin sesini işliyorum ruhuma.
Sessizlik…
Şiddetli siren sesi sardı her yeri.
Kulakları sağır edebilecek şiddette..
Gözleri dışarıya fırlatabilecek şiddette bir korku bu..
Gördüklerini kabul etmek zor.
Uyku çok uzaklarda kaldı.
Ölüm bir adım kadar yakın.
Bulutların mavisi bile karanlık.
Katliâmın kokusu sarmış dört bir yanı.
Toprak, bitkiler, insanlar, hayvanlar darmadağın.
Gölgeler bile kayıp. Uzaktan bile acının haykırışı duyuluyor.
Kulakları sağır eden bomba sesi.
Kalpleri delip geçen kan kokusu.
Beyaz güvercin çaresiz.
Beyaz güvercin acılı. Kanatlı sisli ve yorgun.
Beyaz güvercin, beyaz çarşafa sarılmış canların bekçisi.
Etingü Dönmez Durgun
Psikoterapist & Pozitif Psikoloji Uzmanı
