Ey kendim,
Hikayen seninle başlar, seninle biter ya. O konuştu, sen dinledin. O konuşurken sen hiçbir şey söyleyemedin. En sonunda “hoşça kal” dedi. Kapının kapanması suratıma tokat gibi gelmiş olmalı ki, kendime geldim. Sonra koşarak kızım geldi yanıma:
“Anne, babam niye kızdı diye.”
O an ona ne cevap vereceğimi bilemedim. Sadece sarıldım ve gözlerimden yaşlar döküldü. O minicik elleriyle yüzümü silmeye çalıştı. “Anne ağlama” dedi. Tam da küçük bir çocuğun söyleyeceği sözlerdi. Benim neden ağladığımın, babasının çekip gittiğinin farkında bile değildi. İncinmiş bir kadınlık gururum, yaralı bir kalbim, beni sevmeyen bir eş ve geride kalan bir çocuk. Kaç kadın bu hikayeyi yaşıyor ya da bunun gibi bir tablo ile karşılaşıyor? O kadar çok fazla ki. Kadın-erkek ilişkilerinde buna benzer o kadar çok hikaye var, birbirine benzer olaylar ve birbirine benzer yaşanmışlıklar.
Her veda bir başka başlangıcın habercisiymiş. Bu durumda ki bir kadın neyin başlangıcını yapıyor şimdi? Evet, bir şeye başlıyor. Zorlu bir yol, boşanma süreci, çocuğun kaygı ve korkuları, sorumluluğun kat kat katlanması. Maddi manevi yıpranmalar. Sevilmemenin psikolojik boyutu. Sıralanacak o kadar madde var ki…
Ah, kadın olmak bu kadar zor mu? Bu hayatın kadınlar için kolay yanı yok mu? Bak, adam “sevmiyorum” dedi ve çekip gitti. Hem de hiç arkasına bakmadan, arkada kalanlara bakmadan. Çekip gitmeni veda saydım ben. Sen ayrılığın resmini biraz önce bu sarı odada çizdin zaten. Bilmiyorsun ki, kadının gücü, kadındaki güç. Az önce gözyaşlarımı silen o minik eller var ya, o minik eller, o minik çocuk güç veriyor işte bir anneye, bir kadına ve bana.
Zorlukların üstesinden bu güçle gelebiliyorsun. Sonra ki hayatına sıkıca sarılabiliyorsun. O çocuğun kahkahasıyla, onun mutluluğuyla dünyayı yerinden oynatabiliyorsun. Onun için ve kendin için güçlü oluyorsun. Sonra “boş ver” diyorsun, onun için değmezmiş diyorsun yüreğine. Sevgiden anlamayanlar sevdiklerini yarı yolda bırakırmış zaten. Senin sevgine layık olmayan biri için değer mi de kendine!
Mevsimler değişir. O değişti ama sen değişme ey kendim. Hep böyle güçlü kal, yenilme kimseye. Anladım ki sana söyleyecek sözüm benim de kalmamış. ELVEDA.
Emine Çavuş
